Gebakken Lucht

Dit punt is kritisch. Een groot gevaar voor mijn schrijven. Ik leg het uit. Ik schrijf met de hand, anders komt er niets uit. niets moois in ieder geval. Ik hou van doorkrassen en van het gevoel van papier. Onzin tekenen als ik het allemaal even niet meer weet en vooral om een blok vol te hebben. Bovendien werkt het heel goed voor mij om alles door te lezen en dat gebeurt natuurlijk als ik het over typ. Mijn Barnes&Noble's blok staat vol gekalk en gekras van de afgelopen weken. Echter, als ik dat nu allemaal ga posten is dat ongelofelijk onzinnig omdat er in de tussentijd alweer heel veel gebeurd is. Het gevaarlijke is dat ik dan op een gegeven moment bang wordt om te updaten omdat er dan nog zo veel te vertellen is. Ik heb op mijn vorige blog al meerdere malen gehad dat het zover komt dat ik helemaal niet meer schrijf. Deze struisvogel techniek heb ik ook met belastingen geprobeerd maar nu heb ik gelukkig een accountant die me achter de broek aan zit. Voor mij heeft de tweede fase nooit gewerkt. 

Dus... word alles wat ik geschreven heb aan de kant geschoven, en komt hier een snelle update van wat we de laatste tijd meegemaakt hebben. Direct op de computer getypt, dus vol fouten maar je doet het er maar lekker mee. Als ik dan toch een computer gebruiken moet, doe ik dat met stijl, ik schrijf dit op de MacBook Air, die is hartstikke vers uit, de dunste computer van de wereld aaight! http://www.apple.com/macbookair/

Aanschouw mijn gebakken lucht:

Ik heb net een casting van Alexander Mc Queen achter de rug, middenin de hippe meat packing. Deze buurt heeft zijn hipheid ook wel een beetje te danken aan McQueen omdat dit een van de eerste designers was die heel gedurft zn boutique neergooide in een buurt waar voorheen alleen slagers en slachters kwamen. Nu struikel je er over de opgetrokken dames die hun tas een naam geven. Je Louis Vuitton wordt je LuLu en je Fendi wordt je Fifi. De hondjes, aka genetisch schattig gemaakte ratten, dribbelen erachteraan. Vandaag worden ze gedragen in de LuLu's en de Fifi's omdat de ratten niet vies mogen worden. Gister sneeuwde het en vandaag regent het, ooit werd dit hondenweer genoemd maar nu kunnen ook de hondjes al niet meer tegen de drap die die combo veroorzaakt. Stop je Tinkerbel in je Fifi en zet je hummer tegen de deur. Shoppen is niet meer wat het geweest is. Gelukkig zijn de regenlaarzen in. Ik zag net een hele vrolijke jongen met een burberry print op zn laarzen, zijn hondje had een matching jacket. En ik liep op mijn hele degelijke all american Timberlands tussen dit hele circus door om gewoon even een casting te doen. De director bleek uit Hent "oohw, Gent!" te komen dus ik had wat te lachen. Nu ben ik klaar en ontzettend toe aan een koffie, maar niet voordat ik even in een razendsnel tempo vertel wat er hier gebeurd is. 

Hold you Vast!

Rennen door de stad en scheuren over internet. Van Casting naar Show en van Show naar Presentatie. Dan weer internetten en zoeken naar een apartement. Whaa Gevonden, meteen bellen, nee die is niets, laten weten, volgende dag. Casting Casting Presentatie, zoek een broek uit en een shirt. Telefoon, neem snel op, het is David, David Wie? Ohw die Makelaar, okay vanavond, Ennie halen, bij Aveda, Haar geknipt, en gekleurd, dan weer terugkleuren, WAT EEN PIJN. Kom ennie, snel mee! We gaan naar David, die is in Brooklyn, WAT EEN KEET! Doen Doen Doen. Nog een David, heet de hele Joodse gemeenschap hier David. David de building manager deze keer. Whow, David, Wat een mooie 2 bedroom, David, wij willen David, David, JA! David wil papieren, snel naar agencies, mooie brief maken, mooie handtekening krijgen, Oohw wat is leroy een goed model, Oohw wat wordt Ennie veel aangevraagt. Thanks a lot! Terug naar David, met het geld, handtekening, kus in ons apartement. Met Ennie dan, niet met David. Telefoon: NOG EEN CASTING!!! Rennen Ennie, het is Macy's die zijn rijk, ren maar snel! Waar gaan we slapen, een geweldig bed voor een habbekrats bij een oostblokker in Brooklyn. 

En toen, een oorverdovende stilte................. helemaal niets.............................. manhattan leek te zijn gestorven........................................geen klanten bij Starbucks, geen zwervers op straat..............................niets................dood en doof..........................................

YEAH THAT'S IT MY BEAUTIFULL BOYS, I WANNA SEE YOU ON THE TIMES TOMORROW!!!!!!!!!

Toeters en bellen, schreeuwen en bierlucht, SUPERBOWL SUNDAY! GO GIANTS, Mensen gieren van geluk, Vrouwen met Fifi's omhelzen zwervers. Manhattan trilt! 

En weer verder, nog zoveel te doen, een tafel een bank, stoelen en een waterkoker. van outlet naar outlet, het Leger des Heils, Geweldige Bank, Snel zitten voor iemand anders hem heeft, Wat een stoelen, TWINTIG DOLLAR! snel rekenen, VIER EURO! Doen! Ohw jeej, drie uur, Sne Downtown, een shoot voor Interview met een Mercedes van een Afrikaanse prins. WAT EEN BAK! CL600 V12, de enige in Manhattan. Proberen niet te denken aan hoe de huisjes eruitzien van de mensen die dit betaald hebben. Shoot klaar, waar is Ennie, Starbucks, snel een jurk uitzoeken bij Frank Tell die betaald in jurken, voor Ennie, moge dat duidelijk zijn. 

En toen rust...

Het einde van de Fashion Week, en dat werd gevierd. DNA geeft een feest. Maar eerst werden we uitgenodigd voor de Gotham Comedy Club. Een tv opname voor Last Comedian Standing. Idols voor grapjassen. De leuke bekkies worden vooraan gezet. En daarna onvermijdelijk en genadeloos in de zeik genomen. Heerlijk! Gratis drank, gaat het ennie? We wankelen naar het volgende feestje, een sigaartje tussendoor. Het DNA feest is in Suzie Wong's een nieuwe Club in Chelsea. Het is van dezelfde eigenaar als de Jimmy in Nederland. Even op de foto voor Models.com. De foto die later een heel verkeerd onderschrift blijkt te krijgen. arme Ennie, Kijk zelf maar: http://models.com/fashionweek/view_photo.php?set_albumName=FW08DNAParty&id=IMG_6065

Heerlijk wankelen naar een taksi, zet ons maar bij Canalstreet af, we nemen de trein naar Brooklyn. Weer een heerlijk avondje, een geweldige afsluiter van Fashion week. Lekker uitslapen morgen en geen bier meer voor Ennie.

En nu ben ik dus alweer bezig met castings, het Campagne seizoen staat voor de deur. Ennie d'r optie stapel wordt iedere dag groter. Vrijdag begin ik bij Abercombie. 

Zo jullie zijn weer bij nu ga ik eindelijk eens die koffie halen. een Macbook Air is geweldig, maar niet zwaar genoeg om jezelf aan vast te houden als je duizeld van caffeine tekort.

Hold your Hooks!

XXL

And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom.

Anais Nin 

US (French-born) author & diarist (1903 - 1977)

 

Schapen

Björn smälland abba laks billy knäcerbrød Arjen?
Øhw Jee, er wordt Zweeds tegen me gesproken. Middenin Manhattan. Kan ik rennen? Nee de deur is te ver. Zal ik me over geven? Mijn Ikea-Family card laten zien? Toch rennen……..WHAAA DANCINGQUEEN! DANCINGQUEEN! DANCINGQUEEEEEEEEN!!!

De verwarrig was van mijn gezicht af te lezen en anders werd dat wel duidelijk doordat ik in foetushouding op de grond lag te wiegen. ’Where are you from?’ schakelde de Volvo chauffeuse behendig over. ’euhh.. Holland.’ ’Ohw I thought you were from Sweden’ en er werd naar mijn jas gewezen. ‘I have seen you at customs, we were on the same plane. You’re wearing a Swedish army coat, that’s why I remember.’ Okay ik moet toegeven dat mijn jas enigszins opvalt. Aangezien deze van een schaap of acht gemaakt is kun je er letterlijk moeilijk omheen maar Respåck voor haar geheugen! ‘With your girlfriend right? The red head, she’s very pretty!’ Respåck Respåck! Ennie probeerde in de rij voor de douane zichzelf zo lelijk mogelijk te maken. Het is nogal lastig voor modellen om op een toeristen visum de VS binnen te komen. Dus: Kromstaan, oude bril op, dikmakende kleding aan, houten been af, zwarte verf op de tanden en modder in het haar. Dit was misschien genoeg om de brave ambtenaar met zijn geslepen vragen om de tuin te leiden voor deze Zweedse pro is echte schoonheid blijkbaar niet zo gemakkelijk te verbergen. ‘She is gorgeous! She would be perfect for my show! What agency is she with?’
Na de opdracht voor mijn vriendinnetje te hebben geregeld ging het gesprek al snel weer over de jas. ‘My Grandfather had a couple of those, when I was a little girl I wore them wile I was lying in the snow, looking at the stars with my brothers.’ Wat een stad, het ene moment wordt je voor goedkope klootzak uitgemaakt omdat je geen kleingeld geeft en twee minuten later sta je in een schattig winkeltje ‘Ekovaruhuset’ genaamd over schapen te blaten.

Ennie had de casting op haar verjaardag en ze werd laaiend enthousiast ontvangen. Das een fijn cadeautje. Omdat we het eigenlijk in Nederland al hadden gevierd hielden we het rustig. Wel zijn we ‘s avonds naar de bioscoop op Union square gegaan. ‘The Bucket List’ draaide en deze film wilden we al heel lang zien. Rede: de hoofdrollen werden vervuld door Jack Nicholson en Morgan Freeman. Met twee acteergoden als deze kan het niet misgaan. Laat deze prachtige koppen twee uur pim-pam-petten en je hebt al een meesterwerk. Gelukkig wist de regie dit en kregen de mannen volledig de tijd en de ruimte om het ijzersterke script in te vullen. Ennie zat te huilen, ik zat te huilen, en zelfs onze enorme rij-genoot die op 50 cent leek pinkte in alle duisternis van de zaal een traantje weg.
Helemaal leeg, huillukkig en toch nog een beetje jarig strompelde we 16 blokken door de kou naar huis waar de verwarming heel milieu verkrachtend al gezellig stond te sissen. Waar de iets verkleurde maar heerlijk gewassen bedspread op ons lag te wachten. Kom maar snel slapen, laat de stad maar even bruisen zonder jullie. Even rust voordat de nieuwe week begint. De week die fashionweek heet. De week waar Ennie’s haar geknipt gaat worden voor Aveda. De week waar Leroy zijn Social Security nummer krijgt. De week van shows, shoots en veel meer New York. Maar eerst even slapen, heerlijk slapen, ‘t was een fijne verjaardag, houd elkaar maar vast, laat de stad maar even rennen, dat lukt haar best alleen.

En zo kwam het dat deze twee kersverse New Yorkers voor de vierde keer die week om kwart over tien als Zweedse schaapjes lagen te slapen.

Blijf lekker dromen!

XXL

Abercombie&B*tch

“I’ve been told I look good”… dit zeg je niet. In Nederland niet en te merken aan alle oncomfortabele gezichten in de ruimte zeg je dit in New York ook niet. “Okay.. Do you have any other qualities? Gespannen wachtte iedereen op wat dit verlichte schaap ging blaten. “ YEAH! Sure! Hahaha! I’m like, totally a peoples person!” Deze kant van New York had ik nog niet eerder gezien. Hier zouden ze een city tour van moeten maken. Vergeet het vrijheidsbeeld, ground zero is passé. Laat een tourbus door de gangen van de New York University Dorms rijden. Laat de toeristen foto’s en vooral filmpjes maken van de gefrustreerde studentes die al foundation smerend en stijl-tangend hun sollicitatiegesprek oefenen. Goud Geld!
“Allright.. And why do you think you’re suited for this Job at Abercombie & Fitch?” “Well.. Like, people allways come up to me and they’ll be like: You look totally AWESOME! Where did you get that?”…Auw…Ik voelde die stilte steken. De John de Mol in mij Jubelt en schreeuwt namen voor dit geweldige programma concept: ‘The Interview’ ‘Career over Dignity’ ‘ON THE EDGE’. Camera erop en veilig thuis genieten van hoe het niet moet. Gelukkig voor haar had dit meisje nog nooit van een oncomfortabele stilte gehoord. Zij denkt waarschijnlijk dat mensen na iedere zin uit haar mond zo’n tien seconden nodig hebben om de enorme lading wijsheden te verwerken. Ignorance is a Bliss. Bovendien is het heel moeilijk om een New Yorker stil te krijgen. Rapheid van de tong wordt er hier met de paplepel ingetikt. Of je nu een lift, een kantoor of de Starbucks binnen loopt, het lijkt keer op keer of je op 538 intuned. Als dit meisje uitgesproken was leek het meer op Radio2...
Enfin, wat doe ik hier. In Godsnaam? En Wie is dit orakel?
Op 5th avenue tegenover Tiffany&Co vind je de Abercombie&Fitch winkel. Ohw sorry vergeten:’Its so mucht more than just a store. It stands for what the brand stands for. People should feel the Abercombie vibe as soon as they enter the A&F zone!’ Dit heb ik braaf zo geleerd en door mijn cynisme heen moet ik toegeven dat het ze aardig is gelukt. Tussen Bulgary, Prada, Fendi en Lanvin prijkt de Abercombie tempel trots op 5th ave. Binnen de stalen muren en geblindeerde ramen klinkt veel te hippe muziek om rustig kleding te kopen. Voor de deur staan ‘Modellen’. En daarom ben ik nu hier, daarom zijn al die mensen hier, iedereen wil voor de deur staan bij Abercombie. Waarom staan die modellen daar? Crack verkopen aan kinderen. Nee das flauw. De modellen (en inderdaad de frustie hotties van de klas) hebben de taak om… hier komt het… hou je vast… “How You Doin?” te zeggen. Om de mensen een realistische overgang te laten beleven tussen 5th ave en de Abercombie Scene… Ik herhaal: Om de klanten een enorme cultuurschok te besparen tussen buiten en binnen lachen gebleekte bekkies ‘Hey how are you?’
“I Stink therefor I am” zei Descartes toch? De details zijn verloren gegaan. Lang leve het kapitalisme, koopziekte op z’n H5N1nst. En wie ben ik dan om daar niet een graantje of vijfentwintig per uur van mee te willen pikken. Dus houd ik mijn eerlijk betoog over mijn kwaliteiten en over waarom diversiteit zo belangrijk is. Het traantje van Hillary verbleekt bij de passie waarmee ik spreek. Mijn ’Without Diversity no new input so no progression’ wordt tevreden knikkend ontvangen.
Ik was binnen, in Abercombie. How You doing? Ennie trouwens ook. Natuurlijk! We mogen beginnen als we ons social security nummer hebben. Die van mij komt deze week, voor Ennie duurt dat iets langer. Zij is nu helaas nog even legaal als de chagrijnige serveerster van vanmiddag die ons aan Ugly Betty deed denken. Maar het papierwerk wordt As we typ in orde gemaakt.
“Okay guys one last question… Discribe what Abercombie means to you”
“A decent way to pay the rent”

Wasje Droogje

Het is zondagavond in New York. Nederland slaapt al en ik zit in een TL overgoten omgeving op ons drogende wasje te wachten. Ennie zit op een oranje stoeltje naast me. Zij is de Yes verslag aan het doen van de vlucht hierheen. In de stoel naast haar was een soort rabbi gepland. Hij weigerde naast mijn lieve vriendinnetje te gaan zitten omdat ze van het vrouwelijke geslacht is. Genoeg om over te schrijven waar de Yes lezeressen van zullen smullen dus. Ons droogje moet nog 52 minuten. "Low temp" zei het vrouwtje terwijl ze de stof bewonderend door haar handen liet glijden. "Low temperature, and long, like an hour or so, and really, I cant stress LOW TEMPERATURE enough.
Okay okay, lang en laag. 24 kwartjes in de machine, heerlijk nostalgisch die kwartjes niet? Hopelijk komt het delicate wasje er zonder kleerscheuren vanaf want ons huisbaasje is behoorlijk op zn sprei gesteld. Toen we het appartement op internet vonden lazen we. $2300 apt for $1700, no pets because of the antique furniture, the persian rugs and the Gianni Versaci Bedspread. Gelogen had hij niet! Prachtige tapijten, beeldschone tafeltjes en een koninklijk nestje. Om al deze schoonheid te kunnen zien moesten we echt wel door een laagje stof kijken. Nou ja, laagje, zeg maar gerust asbest gevaar. Stoffiger dan het imago van ‘get the picture’ heb je een plaatje? Het was Goor zonder Geer. Maar wij zagen potentie! We gingen niet bij de vlokken neerzitten en we hebben voor twee dagen gezwoegd als Jensen die een zich in een hip shirt probeert te wurmen. We poetsten en schrobden. Het is nu werkelijk een prachtig huisje geworden. De badkamer is bij iedere muur zo’n 5 centimeter groter geworden. Wandtapijten bleken schilderijen te zijn. Sneeuwwitje blies een frisse wind door het huisje van zeven dwergen, bij ons ging het om 1 heel slordig dwergje. Een goede vent hoor, dat voorop, maar wat rare gewoontes heeft hij wel.
De ene helft van zijn appartement heeft hij afgestaan aan de kunst der literatuur en de andere helft aan de schilderkunst. Hierbij heeft hij de instelling dat je slapende stofzuigers vooral niet moet wakker maken; de huisstofmijt staat te grunten op tafel. Hij heeft een schoenencollectie waar zelfs ik jaloers op ben: van Bally tot Juju. Voor de schoenenreuzen onder ons, allemaal handgemaakt van de fitste koe! Ondanks dit draagt hij alleen maar zijn adidas runners. Zn afval wordt in de koelkast bewaard, en, zoals al gezegd is hij trots op z’n bedspread maar die zitten we nu niet voor niets te wassen. Nog een half uurtje drogen. Het vrouwtje dat hier werkt blijkt hier niet te werken. Ze is gewoon dol op wassen. Dat zijn haar woorden. Ze is nu bezig met het wassen van haar douchegordijn, waarschijnlijk low temperature and a long time, volgens mij woont ze hier. Wij hebben voor het appartement maar een nieuw douchegordijn gekocht. Minder milleu bewust dan het vrouwtje dat hier niet werkt, en zeker ook minder dol op wassen. “Ohw but I scrubbed the moist out first” ze heeft het luisterende oor van Ennie gevonden. “No I really dont care to do chores that take up time, I do audiobooks you know!”
Ik kijk naar buiten en zie dat iedereen dik is ingepakt. Het is tien graden onder het vriespunt. Hier noemen ze dat heel positief een graad of 20. Fahrenheit wel te verstaan. Toen we hier weggingen drie maanden geleden was het nog aan het na zomeren. Er is veel veranderd in die drie maanden maar het voelt toch heerlijk vertrouwd om weer terug te zijn. De nieuwe winkeltjes op stMarks place doen de oude snel vergeten. De lieflijke terrasjes zijn opgeruimd. De bruingele bladeren zijn weg, vraag niet waarheen. Maar de grootste verandering is Eddie. The Mayor of 4th street. Een oude zwerver die nooit om geld vroeg, het niet eens aannam van vreemden maar altijd tevreden met zijn mok koffie (met een scheutje weetikhet) in het zonnetje of in de regen zat. Hij spande elke avond zijn zeiltje langs de hekken van het gesloten drankwinkeltje om onder te slapen. Ennie en ik hebben daar nog een paar keer Macaroni and Cheese neergezet voor als hij honger kreeg. Eddie had een boompje waar hij op uitkeek en die had hij altijd mooi versierd met briefjes en kruizen. We gingen kijken of Eddie er was maar hij was er niet, zijn boom was wel versierd. Met briefjes en bloemen. We lazen ‘Rest in Peace Eddie, Mayor of 4th Street’. Op een briefje aan de boom stond dat er buurtgenoten geld opgehaald werd voor een mooie crematie. Er was 1800 dollar nodig om Eddie’s veteranen status te bevestigen en er zou 2500 dollar nodig zijn om daar ook nog een eervolle crematie bij te houden. Uit de kop waar hij uit dronk hingen dollar biljetten. Op de boom was een geld thermometer getekend. Eddie was twee dagen voor wij terugkwamen in ’onze’ buurt overleden. Twee dagen collecteren en nu al was er 900 dollar bij elkaar gehaald. Ik hou van New York. Er stopte nog een man om een praatje met ons te maken over Eddie. En dat hebben we de hele week door gezien. Mensen die staan te kletsen bij Eddie’s boom. New Yorkers leven niet langs elkaar heen, ze lopen gewoon wat sneller.
De droger is nu waarschijnlijk wel klaar. Lekker het bed opmaken straks en heerlijk slapen. Hopelijk komen er deze week honderden castings en duizenden opdrachten aan. Wij zijn terug en we zijn er klaar voor!

Voor iedereen thuis een dikke knuffel, we houden van jullie!

ps. Foto's komen eraan, geduld is een overschatte zaak.

Fresh start

Na een tijdje (okay anderhalf jaar) te lui te zijn geweest om mn space bij te houden, heb ik besloten een hele nieuwe Blog te beginnen.

Wat kan het toch fijn zijn om een nieuw begin te maken!

Ik zal mn oude blogs in een file proberen te zetten.

geniet ervan!

Leroy Martin Duivenvoorden